Ξεκινώντας την ιστορική αναδρομή του ελληνικού συνδικαλιστικού κινήματος μπορούμε να πούμε ότι η διεκδίκηση καλύτερων συνθηκών εργασίας κατά τα τέλη του 19ου αιώνα ήταν η αρχή της διεκδικητικής δράσης των εργαζομένων.
Πριν από περισσότερα από 100 χρόνια, το 1886, η εργατική τάξη στις ΗΠΑ έδωσε μια από τις πιο σκληρές μάχες για την καθιέρωση του 8ωρου. Η μεγάλη απεργία των εργατών του Σικάγου την Πρωτομαγιά του 1886 είχε τραγική κατάληξη με θύματα και τιμωρία των υποκινητών της εξέγερσης.
Σε ανάμνηση αυτής της εξέγερσης, καθιερώθηκε η Πρωτομαγιά σαν παγκόσμια μέρα της εργατικής τάξης, ύστερα από απόφαση που πήρε η ιδρυτική συνέλευση της Δεύτερης Διεθνούς στο Παρίσι (που πραγματοποιήθηκε στις 14/7/1889 και στην οποία μετείχαν 391 αντιπρόσωποι συνδικάτων από 20 χώρες).
Από τη στιγμή που η Πρωτομαγιά καθιερώθηκε σα μέρα διεθνούς διαμαρτυρίας της εργατικής τάξης, συνδέθηκε με τους εργατικούς αγώνες και επιβλήθηκε – μέσα από νίκες και ήττες – σαν εκδήλωση της αλληλεγγύης και της ενότητας του παγκόσμιου εργατικού κινήματος.
1893
1893 Αφίσα : Η εικόνα της ελληνικής Πρωτομαγιάς διαμορφώθηκε και μέσα από συνθήματα και επιρροές του παγκόσμιου συνδικαλιστικού κινήματος.
1924
Η Πρωτομαγιά του 1924 στην Ελλάδα έμεινε στην ιστορία ως μία από τις πιο αιματηρές εργατικές κινητοποιήσεις, καθώς η κυβέρνηση του Αλέξανδρου Παπαναστασίου έλαβε σκληρά
1926
Η Πρωτομαγιά του 1924 στην Ελλάδα έμεινε στην ιστορία ως μία από τις πιο αιματηρές εργατικές κινητοποιήσεις, καθώς η κυβέρνηση του Αλέξανδρου Παπαναστασίου έλαβε σκληρά έκτακτα μέτρα για την αποτροπή των συγκεντρώσεων.
1928
Την Πρωτομαγιά του 1928, αναφέρεται ότι περίπου 500 κομμουνιστές εργάτες κατέλαβαν τρένο από την Ομόνοια για να μεταβούν στο Μοσχάτο, όπου πραγματοποιούσαν συγκέντρωση συντηρητικοί εργάτες. Μετά από συμπλοκές σώμα με σώμα, οι αστυνομικές δυνάμεις απώθησαν τους διαδηλωτές προς την περιοχή της Καλλιθέας.
1936
Η Εργατική Πρωτομαγιά γιορτάστηκε σχεδόν κάθε χρόνο τα χρόνια που ακολούθησαν. Η διεθνής ύφεση του 1929 είχε προκαλέσει σημαντική πτώση στις εξαγωγές του καπνού και της σταφίδας. Η πτώχευση του 1932 είχε επιδεινώσει την κατάσταση και από τις αρχές του 1936, ξεσπούν απεργιακές κινητοποιήσεις στην Αθήνα, στην Καλαμάτα, στη Θεσσαλονίκη, στη Δράμα και στην Ξάνθη. Από την αρχή του έτους και έως την επιβολή της δικτατορίας στις 4 Αυγούστου, είχαν προκηρυχθεί περισσότερες από 200 τοπικές και γενικές απεργίες.Ειδικότερα, στη Βόρεια Ελλάδα η αλλαγή στον τρόπο παραγωγής του καπνού είχε επιφέρει μεγάλη ανεργία στον κλάδο. Παράλληλα, ο μεγάλος αριθμός των προσφύγων που αναζητούσαν εργασία είχε μειώσει τις αμοιβές των καπνεργατών, τουλάχιστον κατά 50%, ενώ η συλλογική σύμβαση του κλάδου δεν είχε ανανεωθεί από το 1924. Οι καπνεργάτες αποτελούσαν στη βόρεια Ελλάδα ένα συμπαγή κλάδο, ο οποίος αριθμούσε την εποχή εκείνη περισσότερους από 40.000 εργαζομένους με αναπτυγμένη συνδικαλιστική συνείδηση, ήδη από την εποχή της Φεντερασιόν.Στις 29 Απριλίου ο κλάδος ξεκίνησε γενική απεργία. Από την 1η και έως τις 8 Μαΐου, οι απεργίες και οι κινητοποιήσεις επεκτείνονται στις Σέρρες, στη Δράμα, στην Ξάνθη, στον Λαγκαδά, στον Βόλο και στην Καρδίτσα. Ταυτόχρονα οι βιομήχανοι και οι έμποροι καπνού έκλεισαν τις επιχειρήσεις τους κηρύσσοντας λόκ άουτ. Στις 9 Μαΐου ξεκινά γενική απεργία στη Θεσσαλονίκη, στην οποία συμμετέχουν και άλλοι κλάδοι σε ένδειξη συμπαράστασης στους καπνεργάτες. Την επομένη, οι κηδείες των θυμάτων μετατρέπονται με μαζικές διαδηλώσεις. Στις 11 Μαΐου κηρύσσονται απεργίες διαμαρτυρίας σε πολλές πόλεις της χώρας και στις 13 Μαΐου πανελλαδική απεργία. Η αναταραχή τερματίζεται την επομένη, με σημαντικές υποχωρήσεις από την πλευρά των καπνεμπόρων, ενώ το κράτος υπόσχεται να χορηγήσει συντάξεις στις οικογένειες των θυμάτων. Έχει μείνει γνωστή και ως «ματωμένος Μάης», καθώς αποτελεί μια από τις πιο αιματηρές σελίδες της ελληνικής εργατικής ιστορίας. Την επόμενη μέρα ο Ριζοσπάστης, αφιερώνει το εξώφυλλο του, σε αυτά τα γεγονότα. Στο εξώφυλλο του υπάρχει μια φωτογραφία, που απεικονίζει μια γυναίκα, να κλαίει πάνω από το νεκρό παιδί της τον 25χρονο Τάσο Τούση. Ο θρήνος της μητέρας για τον νεκρό της γιο, στάθηκε αφορμή και έμπνευση για τον Γιάννη Ρίτσο, για να γράψει τον συγκλονιστικό «Επιτάφιο».
1948
Η 1η Μαΐου του 1948 στην Ελευσίνα, μια πόλη με έντονη εργατική και βιομηχανική παράδοση, αποτελούσε μια ημέρα μνήμης και αγώνα.
1951
Η Πρωτομαγιά του 1951 εορτάστηκε στην Ελλάδα σε κλίμα μεταπολεμικής ανασυγκρότησης.
1962
Για την Πρωτομαγιά του 1962 στα Γιαννιτσά, τα διαθέσιμα ιστορικά στοιχεία επικεντρώνονται κυρίως στη δράση των τοπικών σωματείων και την εργατική κινητοποίηση της εποχής.
1965
Το 1965 ήταν μια περίοδος έντονης πολιτικής και κοινωνικής αναταραχής στην Ελλάδα (λίγο πριν τα Ιουλιανά), με το εργατικό κίνημα να είναι ιδιαίτερα ενεργό.
1966
Αθήνα, 1966 : Ιδιαίτερα μαζικές ήταν οι κινητοποιήσεις το 1966.
1975
Ο πρώτος εορτασμός της εργατικής Πρωτομαγιάς στη μεταπολίτευση 1975Η 1η Μαΐου συνέπιπτε με τη Μεγάλη Παρασκευή και η διοίκηση της ΓΣΕΕ με το Εργατικό Κέντρο, όρισαν σαν ημέρα του εορτασμού τις 9 Μαΐου. Η απεργιακή συγκέντρωση πραγματοποιήθηκε μπροστά από το δημαρχείο της Αθήνας και ήταν ιδιαίτερα μαζική. Ανάλογη συγκέντρωση έγινε και στη Θεσσαλονίκη μπροστά στο Εργατικό Κέντρο της Πόλης.
1978
Πρωτομαγιά 1978 στην Αθήνα
1981
Πρωτομαγιά 1981 – Συγκέντρωση στο Πεδίον του Άρεως
1982
Το Εργατικό Κέντρο Λάρισας διοργάνωσε συγκεντρώσεις και πορείες στο κέντρο της πόλης, τιμώντας την ημέρα της εργατικής πρωτομαγιάς.
1984
Πρωτομαγιά 1984 στην Έδεσσα
1989
Πρωτομαγιά 1989 – Συγκέντρωση στο Πεδίον του Άρεως
Το φωτογραφικό και ιστορικό υλικό προέρχεται από το ΑΡΧΕΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΣΥΝΔΙΚΑΤΩΝ -ΑΡΙΣΤΟΣ με τη συμβολή των συναδέλφων που εργάζονται για την ανάδειξη και διάσωση της ιστορίας του συνδικαλιστικού κινήματος.
Στο σήμερα
Τη σημαντική δράση της ΓΣΕΕ σε όλα τα επίπεδα (συνδικαλιστικό, θεσμικό, κ.ο.κ.) ανέκοψαν από το 2010 τα Μνημόνια και οι Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου. Τότε που συρρικνώθηκε το εργατικό εισόδημα, μειώθηκε ή και εξαφανίστηκε η προστασία των εργαζομένων, δημιουργήθηκαν στρατιές ανέργων και ανασφάλιστων απασχολούμενων. Σήμερα η ΓΣΕΕ συνεχίζει την αγωνιστική δράση της ενάντια στις πολιτικές των μνημονίων και του δογματικού νεοφιλελευθερισμού. Από τον απολογισμό της δεν λείπουν και νίκες μικρής κλίμακας, ικανές όμως να επιφέρουν καίρια πλήγματα στην αρχιτεκτονική των μνημονιακών μέτρων που λαμβάνονται εις βάρος του κόσμου της μισθωτής εργασίας.
